nak makan, kasi habis ya kawan-kawan.

mase aku kecik-kecik sangat macam lidi,
mak pak aku ajar aku habiskan makanan dalam pinggan aku.
sebab tu,
sampai sekarang mane-mane aku pegi,
aku mesti habiskan makanan aku.
banyak tu die bagi,
banyak tu la aku habiskan.
kadang-kadang terpaksa.
kadang-kadang memang sebab aku lapar.

mak aku.
ajar aku.
selagi tak habis,
jangan bangun !
teringat ketika tu.
aku nangis-nangis nak habiskan makanan aku.
sedih.

lepas tu,
mak aku ajar aku buat bukit bukit.

macam ni.
(ini adalah pinggan. bukan papan untuk water color !)

jadi, ade sembilan bukit kat situ.
mak aku akan suruh aku makan satu persatu bukit.
sampai bukit tu habis.
kalau nak menarik,
mak aku buat bukit bentuk muka orang senyum.

satu lagi ayat mak aku.
"kesian nasik tu nangis. alia tak habis kan die. habiskan cepat"

sudahnye.....
aku makan sampai licin.
sampai la aku dah besar bulat sekarang.....
terima kasih mak.



pak aku pulak.
lain cerita.

pak aku suka buat macam ni.
"alia asingkan yang mane awak habis. dengan yang mane awak tak habis"
DENGAN PANTAS aku asingkan.
harapan aku tinggi.
agar pak aku tolong makan perkara yang tak habis tu.

(dah jadi lumrah, aku akan asingkan perkara yang tak habis tu banyakkkk daripada yang habis)

tapi malangnya....
pak aku sambung...
"ok. makan dulu yang awak tak boleh habis tu, lepas tu makan yang awak boleh habis tu."

aku terkedu....
"errr...pak ???"

hampa la.
ingatkan pak aku nak tolong.


sudahnye.....
aku makan sampai licin.
sampai la aku dah besar bulat sekarang.....
terima kasih pak.




jadi kepada anda sekalian alam.
ajar la anak anda macam ni.



sesungguhnya.
ade insan di sana yang kepingin makanan seperti kita makan.
ade insan yang tidak makan.
ade insan yang hanya makan biskut diperbuat dari lumpur.
bersyukur dengan apa kita ada.
kerana.
mungkin apa kita ada hari ini,
bukan untuk kita selama nya.
Alhamdulillah.



esok sahur apa kau Budin ?

Comments

Popular Posts